גיל 26. תואר ראשון בחינוך מסמינר הקיבוצים, פעיל חברתי וגר בנתניה

את הסלקציה חוויתי לראשונה בגיל 16. החוויה היא להגיע למועדון, אחרי שהתלבשת, התארגנת – ואז אתה פשוט לא נכנס. הסלקטור מסתכל עליך כאילו אתה אוויר.
ותמיד אותם תירוצים, מאז ועד היום: עברנו את המכסה של המשטרה (אבל אז אתה רואה שאחרים כן נכנסים), זו מסיבה פרטית או רק בנות.
גם כשאני מוזמן על ידי היחצן, כשרואים שאני נופל על הסטיראוטיפ המזרחי השחום, אני מיד מסומן ולא יעזור כלום. מצחיק הוא שיש לי אח תאום לא זהה. אני יצאתי כהה והוא יצא בהיר. תנחשו מי כן עובר סלקציה אצלנו במשפחה?
כהייתי בן 16, הייתי בטוח פשוט אין לי מזל, שבאמת אין מקום, שזו באמת מסיבה סגורה. אבל לאט לאט, אתה מתחיל להבין – רגע – אני לא רצוי במקום הזה. יש כאל ושמתחילים לאמץ דפוסים שאולי יגרמו לסלקטור כן להניס אותם, להחביא את השרשרת, להוריד את העגילים. בקיצור לא להיות מי שהם באמת רוצים להיות.
הרבה חברים שלי, על מנת לא לעבור את ההשפלה, הפסיקו לצאת למקומות מסויימים – הם מתרצים את זה.."תעזוב, סתם מקום של אשכנזים..". זה נשמע כאילו מה בכך -אבל זו הצורת בילוי שלי, אלו המועדונים דאני אוהב, הדי.ג'אים שאני אוהב. למה שאני אוותר על זה רק בגלל שאני מזרחי?

العمر 26 عام، لقب اول في التربية، ناشط اجتماعي يسكن في مدينة نتانيا.
في المرة الاولى التي لم يسمح لي بها في الدخول الى ملهى ليلي كنت في السادسة عشرة من العمر.
بعد ان صففت شعري واخترت الملابس الملائمة للسهرة وحضرت للمكان، بكل بساطة منعوني من دخول الملهى، ودائما يستعملون ذات المبررات والحجج "حفلة خاصة" او "حفلة للمدعوين فقط"، وانا ارى بعيني اناس اخرون يدخلون وخاصة الفتيات.
حتى في المرات التي دعيت فيها من قبل متعهد الحفل كنت استصعب الدخول، كل ذلك بسبب كوني شرقي غامق البشرة.
من المثير للسخرية ان لدي اخ توئم، لكن شائت الاقدار ان اكون انا غامق البشرة وهو عكسي تماما, من منا تتوقعوا يسمح له بالدخول ومن يبقى خارجا؟
عندما كنت بالسادسة عشرة من عمري كنت اعتقد حقا بان حظي سيء, دائما لا يوجد مقاعد اضافية او دائما الملهى مليء بالزوار، لكن تدريجيا بدأت استوعب بانني شخص غير مرغوب بوجوده هنا.
هنالك اشخاص يغيرون من مظهرهم وتصرفاتهم ولهجتهم في مداخل الملاهي الليلية لعلهم يستطيعون اقناع الحارس في ادخالهم. لكن انا برأيي ان من العار ان تغير نفسك وشخصيتك لكي تدخل اي مكان عام من حق الجميع الدخول اليه.
العديد من اصدقائي لكي يتفادوا هذا الشعور المهين في مداخل الملاهي لا يذهبون الى الملاهي التي من الممكن عدم ادخالهم اليها، بحجة ان هذه الاماكن لا تناسبنا، لكني لن اتنازل عن الموسيقى والجو الذي ارغب التواجد به فقط لانني شرقي.

نحن، عربا، اثيوبيين، شرقيين وروسًا، لا نرغب بالخروج للسهر والخوف من عدم ادخالنا الملاهي الليلية يرافقنا، لا نريد هذا الانتقاء المهين والمخجل  ان ظاهرة التمييز في مداخل الملاهي الليلية، لا تمس بنا نحن فقط، بل هي عائق في طريق اللحمة الاجتماعية في المجتمع الاسرائيلي. في الملاهي الليلية يتم التصنيف حسب الانتماء القومي او لون البشرة وكل من لا يرقى لاعين الحارس يبقيه خارجا.

كيف سيبلور شاب في السادسة عشرة من عمره فكرة عن المجتمع وهو يرى بعينيه هذا الانتقاء الذي يسمح لهذا بالدخول ويمنع ذاك منه؟

دعونا نرقص في هذه البلاد! نحن نريد تسليط الأضواء على المبادىء المتناقضة التى تمرّر للشباب، فعالم الموسيقى يتطلب روحانية ومتعة عابرة للحواجز السياسية والثقافية. باختصار- دعونا نرقص.

تدخل علينا الحواجز السياسية عن طريق باب الملهى الذي يمنع فتاة عربية او شاب اثيوبي من الدخول ويفسح المجال لغيرهم.

دعونا نسهر في هذه البلاد، لا للتفرقة على اساس لون البشرة او الانتماء القومي او المستوى اجتماعي.

الرقص، من حق الجميع

בת 23. סטודנטית לחינוך מיוחד בסמינר הקיבוצים.

יצאתי עם חברות ממוצא רוסי למועדון. היינו שלוש בנות לבנות ואני – אתיופית אחת. כשהגענו הסלקטורית אמרה לנו שזו מסיבה סגורה, וזו הייתה שטות כי בפנים חיכו לנו החברים שלנו, ממוצא רוסי.

התכווחנו את הסלקטורית, ולא הבנתי בהתחלה למה. בסופו של דבר החברים של החברות שלי נאלצו לצאת החוצה ולהכנו לבלות במקום אחר. אני זוכרת שלא התבאסתי על עצמי, אלא התבאסתי על החברות שלי, שהן לא נכנסו בגללי. הרגשתי שאני הורסת להן רק בגלל שאני אתיופית.

מאז פשוט לא יצאתי למסיבות שהן לא של אתיופים. אם אני יוצאת היום, זה רק למסיבות שמי שמנהל אותם זה אתיופים, או שזה מועדון שרוב הבליינים הם מהעדה. היום הייתי מציעה לבחורות כמוני לתעד את העסק, לתבוע ולעשות עם זה משהו. כי אם נמשיך לשתוק זה לא ייפתר. וההפרדה הזו בין מקומות בילוי את אתיופים לשאר – זה ממש לא פיתרון. אי אפשר לפתור את הגזענות בלהקים מועדון משלנו.

אל תכנסו בידיעה שעושים לכם טובה
את הפעם הראשונה שהבנתי שאני לא נכנסת למועדון בגלל רקע עדתי לא אשכח כנראה אף פעם תמיד חשבתי באמת ובתמים שאני לא נכנסת בגלל שאין מקום, שזה ערב למוזמנים בלבד, עד שנפגשתי פנים מול פנים עם המציאות מול סלקטורית שלא התביישה באמת המכוערת כפי שהיא. בגיל 23 יצאנו 5 חברות לחגוג יום הולדת בעוד אני זו שהזמינה מקומות מראש לגת רימון בתל אביב, יצאנו בביטחון מלא שהערב הזה אנחנו בטוח נכנסות, אני זוכרת שהעליתי את החשש מול חברותי שלא ידעו סלקציה מהי ולא האמינו כי הדבר קיים ובטח ובטח לא לבנות… כשהגענו למועדון בעודנו עומדות בכניסה ואני בביטחון ניגשת לסלקטורית לעדכנה שהזמנו מקומות בכדי לא להמתין כמו כולם- קיבלתי התעלמות מוחלטת ממש כאילו זבוב חג לה מעל האוזן. לאחר דקות ארוכות של המתנה עיניה זיהו את חברתי החוגגת יום הולדת בעלת החזות האשכנזית והזמינה אותה להיכנס. הסלקטורית שאלה אותה אם זו היא שחוגגת יום הולדת והיא אמרה שכן, אז אמרו לה ולעוד אחת – בואו תיכנסו שתיכן. כאשר החברה שלי אמרה שהיא באה עם עוד ארבע חברות הסלקטורית אמרה לה: "בפעם הבאה תבחרי את החברות שלך טוב יותר"  כמובן שעזבנו את המקום והלכנו לחגוג בבית. לא היה דבר יותר מעליב מזה. היום אני אומרת חשוב להמשיך להיאבק בגזענות הזו להביא לתודעה שהיא אכן קיימת ולא להתבייש לדבר על זה, זה קיים זו עובדה עד היום …מצחיק ועצוב שהרבה פעמים בעלי המקום שהם מזרחים כמוני, שוכחים מאיפה הם באו ונוהגים כאחרוני הגזענים.

חשוב לעצור את האפליה !!

 בן 20. חיפה. פעיל חברתי

לפני כשנתיים אירחנו בעמותה מתנדבים מחול ויצאנו לבלות יחד בערב. באחד הלילות, אני ועוד חבר הגענו באיחור, והקבוצה המתינה לנו בתוך המועדון. בכניסה עצר אותנו הסלקטור, ביקש תעודות זהות ולאחר מכן סירב שניכנס בטענה שהכניסה היא רק לזוגות. למרות שהוא הכניס שתי חברות לפנינו. הסברנו לו שאנחנו חלק מקבוצה שממתינה לנו בפנים. הוא התקשר למנהל כנראה ממכשיר המירס שיש לו , המנהל הציץ לבחוץ ועשה תנועה ביד משמעותה ,"אל תכניס אותם" המנהל קיבל החלטתו רק לפי המראה שלנו, התקשרנו לחברים שלנו שהיו כבר בפנים והסברנו להם על המקרה וכולם עזבו את המועדון.

את המקרה הזה אני לא אשכח לעולם. לא הכניסו אותי בגלל היותי ערבי, לעומת, הזרים שהייתי איתם שנכנסו ללא קושי. באופן אישי, אני לא מאלה שיוצאים למועדונים – לא כי לא אוהב או לא רוצה כי אני יודע שלא יכניסו אותי. כשנאלצתי ללכת למקום כזה כחלק מקבוצה ראיתי בעיניי את הייחס המשפיל והמדכא. זו חוויה מאוד קשה.

20 عام، ناشط اجتماعي من مدينة حيفا.

قبل العامين تقريبا، استضفنا في الجمعية التي اتطوع بها وفد من خارج البلاد وكنا نخرج كمجموعة للسهر. في احدى الليالي وصلنا انا وصديقي متأخرين، باقي المجموعة انتظرتنا داخل احدى الملاهي الليلية، في المدخل استوقفنا حارس الملهى، طلب بطاقاتنا الشخصية ورفض ادخالنا بحجة ان الدخول للأزواج فقط، بالرغم من انه ادخل فتاتان من قبلنا.

شرحنا له اننا جزء من مجموعة المتواجدة حاليا داخل الملهى. اتصل بمدير الملهى، نظر المدير الى المدخل من نافذة مكتبه واشار بيده اشارة تعني ( لا تدخلهم).

المدير اتخذ قراره استنادا على مظهرنا الخارجي، بعدها اتصلنا برفاقنا في الداخل وشرحنا لهم الموقف فتركوا المكان جميعا.

لن انسى هذا الموقف ما حييت، انا لم يسمح لي بالدخول لكوني عربي ومجموعة المتطوعين الاجانب دخلوا بدون اي صعوبة.

عادة انا لا اخرج كثيرا للملاهي الليلية، ليس لانني لا ارغب بالخروج بل لانني اعلم انه لن يسمح لي بالدخول.

عندما اضطررت للذهاب كجزء من المجموعة رايت بعيني التعامل المهين والمذل.